สองพี่น้องกับหมี

คืนหนึ่งในหน้าหนาว หิมะตกหนาจนเงียบไปทั้งป่า แม่ นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตาผิง พี่สาว กับ ก้อย นั่งฟังอยู่ใกล้ ๆ แล้วก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พอเปิดออกไป ก็เป็น หมีดำ ตัวใหญ่ที่พูดเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ตัวเย็นไปหมดแล้ว ขอผิงไฟสักหน่อยเถอะ” แม่ จึงบอกให้เข้ามานอนข้างเตา

ทั้งหน้าหนาวนั้น หมีดำ มาทุกคืน พี่สาว กับ ก้อย เอาไม้กวาดปัดหิมะออกจากขนให้ทุกครั้ง แล้วก็นั่งพิงตัวอุ่น ๆ นั้นฟัง แม่ อ่านหนังสือจนหลับไป พอหิมะละลาย หมีดำ ก็บอกว่า “ถึงเวลาต้องไปแล้ว ของของตัวเองเก็บไว้ในป่า มีคนคอยมาหยิบไปทุกฤดู” แล้วก็เดินหายเข้าไปในดงไม้

หน้าร้อน พี่สาว กับ ก้อย เข้าป่าไปเก็บฟืน แล้วได้ยินเสียงร้องโวยวายอยู่ข้างต้นไม้ล้ม คนแคระ เคราขาวยาวเฟื้อยติดอยู่ในรอยแยกของท่อนไม้ ดึงเท่าไรก็ไม่ออก “ยืนดูอยู่ได้ ไม่คิดจะช่วยหรือไง” ก้อย ไม่ตอบอะไร ควักกรรไกรเล็ก ๆ ในกระเป๋าออกมาเล็มปลายเคราให้หลุด คนแคระ ลุกขึ้นได้ก็คว้าถุงใบหนึ่งขึ้นบ่าแล้วเดินไปเฉย ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ

อีกไม่กี่วัน ทั้งสองเดินข้ามทุ่งหินไปซื้อของ ก็เห็นนกตัวใหญ่บินร่อนลงมาแล้วคาบอะไรบางอย่างขึ้นไป มันคือ คนแคระ คนเดิม ทั้งสองวิ่งไปคว้าเอวไว้แล้วดึงสุดแรงจนนกปล่อยมือ คนแคระ นั่งลงกับพื้นแล้วตะโกนว่า “ดึงอะไรแรงอย่างนั้น เสื้อขาดหมดแล้ว” จากนั้นก็ลากถุงอีกใบหายเข้าไปใต้ก้อนหิน

เย็นวันนั้นตอนเดินกลับ ทั้งสองเดินมาเจอ คนแคระ นั่งอยู่กลางกองหินสีสวยที่เทออกจากถุง แสงเย็นส่องจนวาวไปทั้งกอง “มายืนมองทำไมอีก” คนแคระ ตะโกน แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงครืดดังขึ้นจากดงไม้ หมีดำ เดินออกมา คนแคระ เห็นเข้าก็ทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งหายเข้าไปในรูใต้หินทันที

หมีดำ เดินมาหยุดข้างกองหินแล้วบอกว่า “ของพวกนี้หายไปจากป่าทีละนิดทุกฤดู วันนี้ได้คืนแล้ว ขอบใจมากนะ” พี่สาว ถามว่า “หน้าหนาวนี้จะมาอีกไหม” หมีดำ พยักหน้าช้า ๆ หน้าหนาวปีนั้น หมีดำ มาเคาะประตูอีกครั้งจริง ๆ และมาอีกทุกปีหลังจากนั้น จนกลายเป็นเสียงเคาะที่ ก้อย รอฟังทุกคืนที่หิมะตก