หมัด ตั๊กแตน และกบ
เด็ก 3–6 ขวบ · อ่านออกเสียง 3 นาที · 5 ฉาก

วันหนึ่ง พระราชา ประกาศว่าจะจัดแข่งกระโดดสูงที่ลานหน้าวัง ใครกระโดดได้สูงที่สุดจะได้รางวัล คนมาดูกันเต็มลาน ผู้เข้าแข่งมีสามตัว คือ เจ้าหมัด เจ้าตั๊กแตน และ เจ้ากบ

เจ้าหมัด ก้าวออกมาก่อนแล้วโค้งให้คนดูรอบทิศ พูดว่า “ผมมาจากตระกูลเก่าแก่ อยู่กับคนมาตลอด ไม่เคยอยู่กับใครอื่นเลยครับ” พูดอยู่นานจนคนฟังเริ่มเมื่อยขา

เจ้าตั๊กแตน ออกมาเป็นคนที่สอง แล้วเล่าว่า “ผมร้องเพลงเก่งมากครับ เก่งจนตั๊กแตนอีกสิบหกตัวที่ร้องมาตั้งแต่เกิดยังผอมลงเพราะน้อยใจ” คนดูพยักหน้ากันงง ๆ แต่ยังไม่มีใครกระโดดเลยสักคน

ถึงเวลากระโดดจริง เจ้าหมัด กระโดดไปสูงจนไม่มีใครมองเห็นว่าไปไหน คนดูจึงบอกว่าไม่นับ เพราะไม่เห็นก็ตัดสินไม่ได้ ส่วน เจ้าตั๊กแตน กระโดดได้สูงครึ่งเดียว แต่ดันไปลงตรงหน้าของ พระราชา พอดี ซึ่งไม่สุภาพเลย

เจ้ากบ นั่งนิ่งอยู่นานจนคนดูคิดว่าคงไม่กระโดดแล้ว แล้วจู่ ๆ ก็กระโดดขึ้นไปลงบนตักของ พระราชา พอดิบพอดี พระราชา มองลงมาแล้วบอกว่า “ในลานนี้ไม่มีที่ไหนสูงกว่าตรงนี้อีกแล้ว ใครขึ้นมาถึงตรงนี้ได้ก็คือกระโดดได้สูงที่สุด” แล้วรางวัลก็เป็นของตัวที่พูดน้อยที่สุดในสนาม
ข้อคิด
อยากให้คนเห็นว่าเราทำได้ ลงมือทำให้ดูเลย ดีกว่าเล่าว่าทำได้
คุยกับลูกหลังอ่านจบ
ก่อนถึงเวลากระโดดจริง สองตัวแรกใช้เวลาไปกับอะไร
เจ้ากบ พูดกี่ครั้งในเรื่องนี้
ทำไม พระราชา ถึงบอกว่าตรงตักของตัวเองคือที่ที่สูงที่สุด
ถ้าหนูทำอะไรได้เก่งมาก หนูจะบอกคนอื่นยังไงดี
เคล็ดลับสำหรับพ่อแม่
ลองนับพร้อมกันตอนอ่านว่าแต่ละตัวพูดกี่ครั้ง เด็กจะเห็นเองว่าตัวที่ชนะแทบไม่พูดเลย โดยที่เราไม่ต้องสรุปให้
เรื่องนี้ไม่ได้บอกว่าการเล่าเรื่องตัวเองเป็นสิ่งไม่ดี แต่บอกว่ามันไม่ได้แทนการลงมือทำ ลองใช้คำว่า “เดี๋ยวทำให้ดูเลยดีกว่า” เป็นประโยคติดปากที่บ้าน
ต้นฉบับของแอนเดอร์เซนให้รางวัลเป็นการได้แต่งงานกับเจ้าหญิง ฉบับนี้เปลี่ยนเป็นของรางวัลธรรมดา ถ้าลูกถามว่ารางวัลคืออะไร ให้ลูกคิดเองได้เลยว่าอยากให้เป็นอะไร


