ห่านขนทอง

แป้ง เป็นลูกคนเล็กสุดของบ้าน วันที่ขอไปตัดฟืนในป่าบ้าง ก็ได้ขนมแข็ง ๆ ไปก้อนเดียวกับน้ำเปรี้ยว ๆ อีกกระบอก ส่วนพี่ ๆ ที่ไปก่อนหน้านั้นได้ของดีกว่านี้ทุกครั้ง

กลางป่ามี ชายชราตัวเล็ก นั่งอยู่บนตอไม้ แล้วขอแบ่งขนมกับน้ำหน่อย แป้ง บอกว่า “มีแค่นี้เองนะ แต่แบ่งกันได้” พอเปิดห่อผ้าออกมา ขนมแข็ง ๆ ก้อนนั้นกลับกลายเป็นขนมนุ่ม ๆ อุ่น ๆ และน้ำเปรี้ยวก็กลายเป็นน้ำหวานเย็นชื่นใจ

กินเสร็จ ชายชราตัวเล็ก ก็ชี้ไปที่ต้นไม้เก่าต้นหนึ่งแล้วบอกว่า “โค่นต้นนั้นสิ แล้วจะเจอของดี” พอต้นไม้ล้มลง ใต้รากก็มี ห่านขนทอง นั่งอยู่จริง ๆ ขนทุกเส้นเป็นสีทองนวลไปทั้งตัว

คืนนั้น แป้ง แวะพักที่โรงเตี๊ยม พอมีคนแอบมาดึงขนทองเส้นหนึ่ง มือก็ติดหนึบอยู่อย่างนั้นเลย คนที่วิ่งมาช่วยดึงก็ติดตามไปอีก แล้วคนที่มาช่วยคนนั้นอีกทีก็ติดตามไปอีก กลายเป็น สามคนที่ติดกัน ยาวเป็นแถว

เช้าวันรุ่งขึ้น แป้ง อุ้ม ห่านขนทอง เดินผ่านกลางหมู่บ้าน โดยมี สามคนที่ติดกัน วิ่งตามมาเป็นขบวน คนทั้งหมู่บ้านที่เห็นก็หัวเราะกันทั้งเมือง หัวเราะจนคนที่ติดอยู่เองก็หัวเราะตาม พอทุกคนหัวเราะพร้อมกัน ห่านขนทอง ก็สะบัดปีกทีเดียว แล้วทุกมือก็หลุดออกมาเอง