ฟาง ถ่าน และถั่ว

เช้าวันหนึ่งในครัวของบ้านหลังเล็ก มีของสามอย่างหลุดออกมาได้พร้อมกันโดยบังเอิญ เจ้าฟาง ปลิวออกมาจากกองฟาง เจ้าถ่าน กระเด็นออกมาจากเตา ส่วน เจ้าถั่ว กลิ้งตกจากหม้อลงมาที่พื้น ทั้งสามมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

“พวกเราออกมาได้แล้ว ไปด้วยกันเลยไหม” เจ้าถั่ว ชวน อีกสองก็ตกลงทันที ทั้งสามจึงเดินออกจากบ้านไปตามทางเล็ก ๆ หลังครัว เดินคุยกันไปเรื่อย ๆ จนตะวันขึ้นสูง

เดินไปสักพักก็เจอลำธารเล็ก ๆ ขวางอยู่ ไม่มีสะพาน ไม่มีไม้พาด ทั้งสามยืนมองน้ำอยู่นาน แล้ว เจ้าฟาง ก็บอกว่า “เดี๋ยวฉันทอดตัวพาดข้ามให้เอง พวกเธอเดินข้ามบนตัวฉันได้เลย”

เจ้าถ่าน ก้าวขึ้นไปก่อน เดินไปได้ถึงกลางสะพานก็ได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ข้างล่าง เลยหยุดกึกแล้วไม่กล้าไปต่อ ยืนอยู่อย่างนั้นจนตัว เจ้าฟาง เริ่มร้อนและแอ่นลง เจ้าถ่าน รีบถอยกลับมาที่ฝั่งได้ทันพอดี ทั้งสองนั่งหอบอยู่บนหญ้า

เจ้าถั่ว ที่ยืนดูอยู่ตั้งแต่ต้นเห็นภาพนั้นแล้วกลั้นไม่ไหว หัวเราะจนตัวสั่น หัวเราะจนกลิ้งไปกับพื้น แล้วก็หัวเราะจนตัวปริออกเป็นรอยยาว โชคดีที่ ช่างเย็บผ้า เดินผ่านมาพอดี จึงหยิบเข็มกับด้ายออกมาเย็บให้ ด้ายที่ติดตัวมามีแต่สีดำ ถั่วทุกเม็ดตั้งแต่นั้นมาจึงมีรอยตะเข็บสีดำอยู่ข้างตัว