เด็กชายกับภูเขาแก้ว

เช้าวันหนึ่ง พี่ ๆ ออกไปตักน้ำที่บ่อหลังบ้านแล้วไม่กลับมาอีกเลย ตอนเย็นมีคนมาบอกว่าเห็นกาสามตัวบินขึ้นไปทางภูเขากระจกที่อยู่สุดขอบฟ้า คืนนั้น ไผ่ นั่งอยู่หน้าบ้านคนเดียว มองไปทางที่มีคนบอก

รุ่งขึ้น ไผ่ เก็บของใส่ย่ามสามอย่าง — ขนมปังก้อนหนึ่ง น้ำกระบอกหนึ่ง กับเก้าอี้ตัวเล็กที่เอาไว้นั่งพักตอนเดินไม่ไหว แล้วก็ออกเดิน ทางมันไกลกว่าที่คิดไว้มาก เดินไปหลายวันจนรองเท้าหาย แต่ ไผ่ ก็ยังเดินต่อ

เดินไปจนสุดทางก็ถึงที่ที่ดาวอยู่กันเต็มไปหมด ดาวทุกดวงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กของตัวเอง เหมือนเก้าอี้ที่ ไผ่ แบกมา ดาวประจำรุ่ง ลุกขึ้นมาส่งไม้ชิ้นเล็ก ๆ ให้แล้วบอกว่า “ประตูปราสาทบนภูเขากระจกเปิดด้วยของแบบนี้ เก็บไว้ให้ดีนะ”

พอถึงเชิงภูเขากระจกจริง ๆ ไผ่ ล้วงย่ามหาไม้ชิ้นนั้น แต่มันหายไปแล้ว หาจนทั่วก็ไม่เจอ ไผ่ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กแล้วมองมันอยู่นาน จนคิดออกว่าขาเก้าอี้ก็เป็นไม้เหมือนกัน จึงหักขามาหนึ่งขาแล้วเสียบเข้าไปในรูประตู ประตูก็เปิดออก

ข้างในมีโต๊ะยาว บนโต๊ะมีจานสามใบกับถ้วยสามใบวางเรียงกันอยู่ ไผ่ หย่อนแหวนที่ใส่มาจากบ้านลงในถ้วยใบสุดท้าย แล้วไปนั่งรออยู่ตรงมุมห้อง สักพักก็มีเสียงปีกดังมาจากหน้าต่าง กาสามตัวบินเข้ามาแล้วก้มลงกินน้ำ พอตัวสุดท้ายเจอแหวนในถ้วย มันก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่มุมห้อง แล้ว พี่ ๆ ก็กลับมายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิมทั้งสามคน