เด็กหญิงกับทะเลทราย

กลางวันทรายร้อนจนเดินไม่ได้ กองเกวียนของ นายกองเกวียน จึงออกเดินทางกันตอนกลางคืน คนนำทาง นั่งอยู่หน้าขบวน คอยเงยหน้าดูดาวแล้วบอกทางให้คนขับเกวียนทีละคัน ส่วน อิง นั่งอยู่บนเกวียนคันท้ายสุดและนับดาวไปเรื่อย ๆ

คืนที่หกก่อนออกเดินทาง นายกองเกวียน บอกว่า “พรุ่งนี้เช้าก็ถึงเมืองแล้ว หนักไปเปล่า ๆ เททิ้งเถอะ” แล้วให้คว่ำไหน้ำที่เหลือทั้งหมดลงบนทราย อิง ยืนมองน้ำที่ไหลลงไปจนแห้งหายไปในทรายด้วยความเสียดาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

คืนนั้น คนนำทาง ง่วงจนหลับไปบนเกวียนคันหน้า วัวจึงค่อย ๆ เดินวนกลับมาทางเดิมทั้งคืน พอฟ้าเริ่มสาง ทุกคนก็เห็นกองขี้เถ้าของตัวเองที่ก่อไว้เมื่อวาน กองเกวียนวนกลับมาที่เดิมโดยไม่มีใครรู้เลย

ไม่มีน้ำเหลือแม้แต่หยดเดียว ทุกคนนั่งลงกับพื้นแล้วไม่ลุกอีกเลย นายกองเกวียน เดินก้มหน้าหาอยู่นานจนเจอกอหญ้าเล็ก ๆ กอหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากทราย “ตรงนี้ต้องมีน้ำอยู่ข้างล่าง” ว่าแล้วก็ให้ขุดลงไป ขุดไปได้ลึกก็ไปติดก้อนหินแบนก้อนใหญ่

นายกองเกวียน เอาหูแนบก้อนหินแล้วบอกว่าได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ข้างล่าง แต่ไม่มีใครเหลือแรงจะทุบแล้ว อิง จึงลงไปในหลุมเอง ยกค้อนขึ้นสุดแขนแล้วทุบลงไปเต็มแรงครั้งเดียว หินแตกออก แล้วน้ำก็พุ่งขึ้นมาจนเต็มหลุม