ต้นไม้ใหญ่กับต้นอ้อ

ริมน้ำแห่งหนึ่งมี ต้นใหญ่ ยืนอยู่มานานหลายสิบปี ลำต้นหนาจนคนโอบไม่รอบ ส่วนข้าง ๆ กันคือ ต้นอ้อ ที่ผอมบางกว่านิ้วมือ ลมพัดมาทีไร ต้นอ้อ ก็เอนตามไปทุกที ต้นใหญ่ มองแล้วก็พูดว่า “โอนไปโอนมาอยู่ได้ทั้งวัน ยืนตรง ๆ บ้างสิ”

ต้นอ้อ ยิ้มแล้วตอบว่า “ลมมาฉันก็เอนให้ผ่านไป พอลมหยุดฉันก็ตั้งขึ้นใหม่” ต้นใหญ่ หัวเราะเบา ๆ “ฉันยืนตรงมาตลอดชีวิต ไม่เคยขยับให้ลมสักครั้งเดียว” ว่าแล้วก็แผ่กิ่งออกให้กว้างกว่าเดิม

คืนนั้นพายุลูกใหญ่ที่สุดของปีก็มาถึง ลมแรงจนน้ำกระเพื่อมทั้งบึง ต้นอ้อ เอนลงไปจนเกือบแตะผิวน้ำแล้วปล่อยให้ลมพัดผ่านหลังไป ส่วน ต้นใหญ่ ยืนเกร็งสู้ไว้ทุกแรงลม ไม่ยอมเอนแม้แต่นิดเดียว จนได้ยินเสียงลั่นดังก้องออกมาจากกิ่งที่ใหญ่ที่สุด

พอฟ้าสาง ลมก็เงียบสนิท ต้นอ้อ ค่อย ๆ ตั้งตัวขึ้นมาใหม่ ตัวเปียกน้ำค้างแต่ไม่ได้หักสักต้น ส่วน ต้นใหญ่ เอียงไปข้างหนึ่ง และกิ่งที่ใหญ่ที่สุดก็หลุดลงไปนอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ ตัวเอง

ต้นใหญ่ มองไปข้าง ๆ แล้วถามเบา ๆ ว่า “ตัวบางกว่าฉันตั้งเยอะ ทำไมยังอยู่ได้” ต้นอ้อ ตอบว่า “เพราะฉันไม่ได้สู้กับลม ฉันแค่ให้ลมผ่านไป” พอดีลมเช้าพัดมาอีกระลอก คราวนี้ ต้นใหญ่ ลองผ่อนกิ่งที่เหลือให้ไหวตามลมเป็นครั้งแรกในชีวิต แล้วก็รู้สึกว่ามันเบากว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิตจริง ๆ