เจ้าหญิงกับเมล็ดถั่ว

คืนนั้นพายุใหญ่ที่สุดของปีพัดมาถึงวัง ฟ้าแลบจนสว่างวาบไปทั้งห้อง ฝนตกหนักจนน้ำไหลเป็นสายลงบันไดหน้าประตู ทุกคนในวังกำลังจะดับตะเกียงเข้านอน จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ราชินี เดินไปเปิดประตูเอง ข้างนอกมีคนตัวเล็ก ๆ ยืนเปียกโชกอยู่กลางสายฝน น้ำหยดจากปลายผมและชายเสื้อลงเป็นแอ่งอยู่ตรงเท้า คนตัวเล็กนั้นบอกว่า “ฉันชื่อ มุก ฉันเป็นเจ้าหญิงตัวจริง” ราชินี รีบพาเข้ามาผิงไฟให้อุ่น แต่ในใจยังไม่แน่ใจเลยสักนิด

พอ มุก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ราชินี ก็แอบเข้าไปในห้องนอนเงียบ ๆ ดึงผ้าปูออกจนเหลือแต่เตียงเปล่า แล้ววางถั่วเม็ดเล็ก ๆ สามเม็ดลงตรงกลางเตียง จากนั้นก็ให้คนในวังช่วยกันยกที่นอนมาซ้อนทับยี่สิบผืน แล้วยกฟูกนุ่นซ้อนทับขึ้นไปอีกยี่สิบผืน จนกองสูงเกือบถึงเพดาน

คืนนั้น มุก ปีนบันไดขึ้นไปนอนบนยอดกอง ที่นอนนุ่มที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต แต่พอวางตัวลง มุก ก็รู้สึกว่ามีอะไรแข็ง ๆ อยู่ข้างใต้ พลิกไปทางซ้ายก็ยังรู้สึก พลิกไปทางขวาก็ยังรู้สึก มุก พลิกไปพลิกมาอยู่อย่างนั้นจนฟ้าเริ่มสาง

เช้าขึ้นมา ราชินี ถามว่า “เมื่อคืนหลับสบายดีหรือเปล่า” มุก จะตอบว่าสบายดีก็ได้ เพราะที่นอนก็นุ่มจริง ๆ แต่ มุก เลือกตอบตามที่รู้สึกจริง ๆ ว่า “ไม่ได้หลับเลยสักนิดเดียว มีอะไรแข็ง ๆ อยู่ใต้ที่นอน จนตอนนี้ยังปวดไปทั้งตัว”

ราชินี ยิ้มกว้างแล้วเล่าให้ฟังว่า ใต้ที่นอนสี่สิบผืนนั้นมีถั่วซ่อนอยู่สามเม็ด “มุก รู้สึกได้ถึงของเล็กแค่นี้ ต้องเป็นเจ้าหญิงตัวจริงแน่นอน” ทั้งวังพากันดีใจ ส่วนถั่วสามเม็ดนั้น เก็บใส่ตู้กระจกตั้งไว้ให้คนมาดูกันจนถึงทุกวันนี้