นกหัวขวานกับราชสีห์

วันนั้น ราชสีห์ กินอาหารเร็วเกินไป กระดูกชิ้นเล็ก ๆ ก็ติดอยู่ในคอ เจ็บจนกินต่อไม่ได้อีกคำเดียว ราชสีห์ เดินกลับไปกลับมาอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมทั้งเช้า ร้องออกมาเบา ๆ ทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย

เจ้าหัวขวาน เกาะอยู่บนกิ่งข้างบน มองลงมาแล้วถามว่าเป็นอะไร พอรู้เรื่อง เจ้าหัวขวาน ก็บอกว่า “ฉันเขี่ยออกให้ได้นะ แต่ฉันกลัว ถ้าเอาหัวเข้าไปในปากแล้วปากปิดลงมา ฉันจะออกมาไม่ได้เลย” ราชสีห์ บอกว่า “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่งับเธอ”

เจ้าหัวขวาน ยังไม่วางใจอยู่ดี จึงบินไปคาบไม้แข็ง ๆ ท่อนหนึ่งมา แล้วเอาไปค้ำปากของ ราชสีห์ ไว้ให้อ้าค้างอยู่อย่างนั้น จะปิดลงมาก็ปิดไม่ได้ “ทีนี้ฉันเข้าไปได้แล้ว” เจ้าหัวขวาน บอก

เจ้าหัวขวาน กระโดดเข้าไปในปาก แล้วใช้จะงอยปากเคาะกระดูกชิ้นนั้นสองที กระดูกก็หลุดออกมา เจ้าหัวขวาน กระโดดออกมาข้างนอก เคาะไม้ค้ำให้หลุดไปอีกที ราชสีห์ จึงปิดปากลงได้เหมือนเดิม

ราชสีห์ หายเจ็บคอตั้งแต่วันนั้น แต่ไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณเลยสักคำ อีกหลายวันต่อมา เจ้าหัวขวาน มาขอให้ช่วยอะไรอย่างหนึ่ง ราชสีห์ ตอบว่า “วันนั้นเธอเข้าไปในปากฉันแล้วยังออกมาได้ ก็นับว่าฉันช่วยเธอมากแล้ว” เจ้าหัวขวาน ไม่ได้เถียงอะไร บินกลับขึ้นกิ่งเดิม แล้ววันหลังใครเดือดร้อนก็ยังช่วยอยู่เหมือนเดิม แต่คาบไม้ไปด้วยทุกครั้ง