ราชสีห์กับช้าง

ในป่าใหญ่ ไม่มีใครตัวโตเท่า ราชสีห์ และไม่มีเสียงไหนดังเท่าเสียงของ ราชสีห์ สัตว์ตัวเล็ก ๆ ต่างพากันคิดว่า ตัวที่เสียงดังขนาดนี้คงไม่กลัวอะไรเลยสักอย่าง

แต่ทุกเช้า พอไก่ป่าบนกิ่งไม้ขันขึ้นมาหนึ่งครั้ง ราชสีห์ ก็รีบหลบเข้าไปในพุ่มไม้ทันที แล้วนั่งอยู่ในนั้นจนกว่าเสียงนั้นจะเงียบไป เรื่องนี้ ราชสีห์ ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เพราะอาย

เช้าวันหนึ่ง ราชสีห์ เดินเลี่ยงเสียงนั้นไปไกลกว่าเคย จนถึงริมบึงที่ไม่เคยมา ตรงนั้นมี ช้าง ยืนอยู่ตัวเดียว กระดิกหูไปมาอยู่ตลอดเวลา เหมือนกำลังตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

“ฟังอะไรอยู่” ราชสีห์ ถาม ช้าง ตอบว่า “ฟังเสียงแมลงตัวเล็ก ๆ ที่บินหึ่ง ๆ ถ้ามันบินเข้าหูเมื่อไหร่ ฉันจะรำคาญจนทนไม่ไหวเลย” ราชสีห์ มองตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วคิดในใจว่า ตัวโตขนาดนี้ก็ยังมีของที่กลัวอยู่เหมือนกัน

ราชสีห์ จึงเล่าออกไปเป็นครั้งแรกว่า ทุกเช้าเสียงไก่ขันทำให้ต้องรีบหลบเข้าพุ่มไม้ ช้าง ไม่หัวเราะเลยสักนิด แค่พยักหน้าแล้วบอกว่า “ทุกตัวก็มีสักอย่างนั่นแหละ” เช้าวันต่อมาเสียงนั้นดังขึ้นอีก คราวนี้ ราชสีห์ ไม่ได้หลบเข้าพุ่มไม้ แค่กระดิกหูแล้วนั่งฟังอยู่ตรงนั้น