สี่สหายนักดนตรี

เจ้าลา แบกของให้เจ้าของมาทั้งชีวิต แต่ตอนนี้แก่จนแบกของหนักไม่ไหวแล้ว ไม่มีใครเรียกใช้อีกต่อไป เจ้าลา จึงคิดว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไปเมืองใหญ่ ไปเป็นนักดนตรี” แล้วก็ออกเดินไปตามถนนดินคนเดียว

เดินไปได้ไม่ไกล เจ้าลา ก็เจอ เจ้าหมา นอนหอบอยู่ข้างทาง ถัดไปอีกหน่อยก็เจอ เจ้าแมว นั่งหน้าเศร้าอยู่ริมถนน แล้วก็เจอ เจ้าไก่ ยืนอยู่บนรั้ว ทั้งสามตัวแก่เกินกว่าจะทำงานเดิมได้แล้วเหมือนกัน จึงไม่มีใครต้องการ เจ้าลา จึงชวนว่า “ไปด้วยกันสิ เสียงของเราสี่ตัวรวมกันน่าจะเพราะอยู่นะ” แล้วทั้งสี่ก็ออกเดินทางต่อไปด้วยกัน

ค่ำแล้วยังไปไม่ถึงเมือง ทั้งสี่จึงพักกันในป่า เจ้าลา กับ เจ้าหมา นอนใต้ต้นไม้ใหญ่ เจ้าแมว ปีนขึ้นไปนอนบนกิ่ง ส่วน เจ้าไก่ บินขึ้นไปเกาะยอดสูงที่สุด ก่อนหลับ เจ้าไก่ มองไปรอบ ๆ ตามเคย แล้วก็ร้องบอกเพื่อนว่า “ตรงโน้นมีแสงไฟ ต้องมีบ้านอยู่แน่ ๆ”

ทั้งสี่เดินตามแสงไปจนถึงบ้านหลังหนึ่ง เจ้าลา ตัวสูงที่สุดจึงชะโงกดูทางหน้าต่าง ข้างในมีโจรกลุ่มหนึ่งนั่งกินอาหารกันอยู่เต็มโต๊ะ “ในนั้นอุ่นกว่าในป่าเยอะเลย” เจ้าลา บอก “แล้วเราจะเข้าไปได้อย่างไรดี” เจ้าแมว ถาม ทั้งสี่จึงซุบซิบกันอยู่ใต้หน้าต่างจนคิดแผนออก

เจ้าลา เดินไปยืนชิดหน้าต่างแล้วเงยหน้าขึ้น เจ้าหมา ปีนขึ้นไปยืนบนหลัง เจ้าลา เจ้าแมว ปีนขึ้นไปอีกชั้นบนไหล่ เจ้าหมา แล้ว เจ้าไก่ ก็บินขึ้นไปเกาะบนหัว เจ้าแมว พอได้สัญญาณ ทั้งสี่ก็ร้องออกมาพร้อมกันสุดเสียง ดังสนั่นจนพวกโจรตกใจ วิ่งหนีออกไปทางประตูกันหมดทุกคน

ทั้งสี่เข้าไปกินอาหารที่เหลือจนอิ่ม แล้วดับไฟเข้านอน เจ้าลา นอนบนกองฟางที่ลานหน้าบ้าน เจ้าหมา นอนบนเสื่อหลังประตู เจ้าแมว ขดตัวอยู่หน้าเตาที่ยังอุ่น ส่วน เจ้าไก่ เกาะอยู่บนคานสูงที่สุด คืนนั้นทั้งสี่หลับสบายที่สุดในรอบหลายปี แล้วก็อยู่บ้านหลังนั้นด้วยกันเรื่อยมา