หนูบ้านนากับหนูในเมือง

หนูบ้านนา อยู่ในโพรงใต้กอหญ้ากลางทุ่ง วันหนึ่งชวน หนูในเมือง ซึ่งเป็นเพื่อนเก่ามากินข้าวที่บ้าน บนโต๊ะมีเมล็ดข้าวกองเล็ก ๆ กับรากไม้หั่นเป็นแว่น หนูบ้านนา ยกให้ด้วยความยินดี

หนูในเมือง เคี้ยวไปได้สองคำก็วางลง แล้วบอกว่า “เพื่อนเอ๊ย อยู่แบบนี้ได้ยังไง ที่บ้านฉันมีของกินเต็มห้องเลยนะ ไปดูสักหน่อยไหม” หนูบ้านนา ไม่เคยเห็นเมืองมาก่อน ก็เลยตอบตกลง

ห้องเก็บของในเมืองใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังของ หนูบ้านนา เสียอีก มีแป้ง มีข้าวโอ๊ต มีผลไม้แห้ง มีน้ำผึ้งในไห หนูบ้านนา ยืนมองตาโตอยู่พักใหญ่ แล้วทั้งสองก็ปีนขึ้นไปนั่งกินกันบนขอบตะกร้า

ยังไม่ทันได้กินคำที่สอง ประตูก็เปิดออก ทั้งสองตัวต้องกระโดดลงไปมุดอยู่ในรูแคบ ๆ ที่มุมห้อง รอจนเงียบแล้วค่อยออกมา พอจะเริ่มกินอีกที ประตูก็เปิดอีกรอบ ต้องมุดกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง

หนูบ้านนา ปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วบอกว่า “ขอบใจนะ ของที่นี่อร่อยจริง ๆ แต่ฉันขอกลับก่อน” คืนนั้นก็กลับมานั่งกินเมล็ดข้าวกับรากไม้ที่บ้านตัวเอง กินช้า ๆ จนหมด โดยไม่ต้องลุกไปไหนเลยสักครั้งเดียว