ต้นทองกวาว

ปลายหน้าหนาว คุณตา เล่าให้หลาน ๆ ฟังว่าสุดทางเกวียนมีต้นทองกวาวอยู่ต้นหนึ่ง ใหญ่ที่สุดในแถบนั้น ทั้งสี่คนอยากไปดูพร้อมกันหมด คุณตา จึงบอกว่า “เกวียนนั่งได้ทีละคน ไปทีละคนตามลำดับพี่น้องแล้วกัน” คนโตจึงได้ไปก่อน แต่ที่เห็นคือต้นไม้ดำ ๆ เปลือย ๆ ไม่มีใบสักใบเดียว

อีกสองเดือน ถึงคิวคนรอง พอเกวียนเลี้ยวมาถึงสุดทาง คนรองก็ร้องออกมาดัง ๆ ต้นไม้ทั้งต้นแดงไปหมดทั้งต้น ไม่มีใบเลยสักใบ มีแต่ดอกสีแสดแดงเต็มกิ่งจนแทบมองไม่เห็นกิ่ง กลับมาถึงบ้านก็เล่าว่า “แดงทั้งต้นเลย สวยมาก”

พอฝนแรกมา ก็ถึงคิวคนที่สาม คราวนี้ต้นไม้เขียวไปทั้งต้น ใบใหญ่หนาจนแดดลอดลงมาไม่ถึงพื้น คนที่สามกลับมาบอกว่า “เขียวทั้งต้นต่างหาก ใครบอกว่าแดง” แล้วสองคนแรกก็เถียงกลับทันทีว่าตัวเองเห็นมากับตา

ปลายฝน ถึงคิว ก้าน เสียที ก้าน นั่งเกวียนไปด้วยใจเต้น พอถึงสุดทางก็เห็นฝักยาว ๆ ห้อยอยู่เต็มกิ่งเป็นพวง ๆ ลมพัดทีก็ดังกรอบแกรบทั้งต้น ก้าน เก็บฝักมาหนึ่งฝักแล้วรีบกลับมาบอกที่บ้านว่า “ไม่ดำ ไม่แดง ไม่เขียว มีแต่ฝักเต็มไปหมด”

คืนนั้นทั้งสี่คนเถียงกันเสียงดังอยู่ที่ชานบ้าน ต่างคนต่างยืนยันว่าตัวเองเห็นมากับตา คุณตา นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ จนทุกคนเหนื่อย แล้วถึงพูดว่า “ทุกคนพูดถูกหมดเลย เพราะทุกคนไปดูต้นเดียวกัน แค่ไปกันคนละเดือน” ปีต่อมาทั้งสี่คนขึ้นเกวียนไปด้วยกัน แล้วไปดูต้นเดิมปีละสี่ครั้ง