เด็กชายกับปู่

มื้อเย็นวันนั้นมีผักบุ้งผัดจานใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะ ต้อม ค่อย ๆ เขี่ยผักออกจากจานไปกองรวมกันไว้ที่ริม เหลือไว้แต่ข้าวกับไข่เจียว

ปู่ มองเห็นแต่ไม่ได้ดุสักคำ ปู่ บอกว่า “รู้ไหม ในถ้วยตรงหน้าฉันก็มีของที่ฉันไม่ชอบเหมือนกัน” แล้วชี้ไปที่มะระชิ้นหนาที่ลอยอยู่ในซุป

“งั้นเรามาตกลงกัน” ปู่ บอก “ฉันจะกินของในถ้วยฉันหนึ่งคำ ถ้า ต้อม ลองของในจานหนึ่งคำ แค่คำเดียวเท่านั้น ไม่ต้องกินหมด ไม่ชอบก็วางลงได้เลย”

นับหนึ่ง สอง สาม แล้วทั้งคู่ก็กินพร้อมกัน ปู่ ทำหน้าเหยเกจนตาหยีไปหมด ต้อม เห็นแล้วหัวเราะจนเกือบสำลัก

พอหายหัวเราะ ต้อม ก็นึกขึ้นได้ว่าของที่เพิ่งกินเข้าไปไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้เลย ต้อม จึงตักอีกคำเข้าปากเอง โดยที่ไม่มีใครขอ ส่วน ปู่ ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แค่ยิ้มแล้วก้มกินซุปต่อไป