ปู่กับหลาน

ทุกเย็น ปู่ จะนั่งกินข้าวที่โต๊ะตัวเดียวกับทุกคนในบ้าน มือของ ปู่ สั่นจนช้อนกระทบชามดังกริ๊ก ๆ อยู่ตลอด บางทีน้ำแกงก็หกลงบนผ้าปูโต๊ะ นุ่น นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วคอยเลื่อนชามเข้ามาใกล้มือของ ปู่ ทุกครั้ง

วันหนึ่ง พ่อ กับ แม่ ยกเก้าอี้ของ ปู่ ไปไว้ที่มุมห้องหลังเตาไฟ แล้วตักข้าวใส่ชามดินไปวางให้ตรงนั้น “ตรงนี้อุ่นกว่า” พ่อ บอก ปู่ ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ได้แต่นั่งมองมาทางโต๊ะตัวเดิม

คืนต่อมามือของ ปู่ สั่นกว่าเดิม ชามดินหลุดจากมือแล้วแตกกระจายอยู่กับพื้น แม่ ถอนหายใจเสียงดัง วันรุ่งขึ้น ปู่ ก็ได้ชามใบใหม่ เป็นชามไม้หนา ๆ ที่ตกแล้วไม่แตก

อีกไม่กี่วันต่อมา พ่อ เดินเข้ามาเห็น นุ่น นั่งอยู่กับพื้น กำลังต่อเศษไม้เล็ก ๆ เข้าด้วยกันอย่างตั้งใจ “ทำอะไรอยู่” พ่อ ถาม “ทำรางไม้ไว้ให้ พ่อ กับ แม่ กินข้าวตอนโตแล้ว” นุ่น ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย

พ่อ กับ แม่ มองหน้ากันอยู่นาน แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาทั้งสองคน เย็นนั้นเอง ปู่ ได้กลับมานั่งที่โต๊ะตัวเดิม และตั้งแต่วันนั้น ต่อให้น้ำแกงหกลงบนผ้าปูโต๊ะอีกกี่ครั้ง ก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย