ลิงกับสร้อยไข่มุก

บ่ายวันที่แดดจัด ทุกคนในบ้านใหญ่ลงไปเล่นน้ำในสระกลางสวนกันหมด ก่อนลงน้ำ ก็ถอดของมีค่าใส่กล่องไว้ริมสระ แล้วฝากให้ คนเฝ้ากล่อง นั่งเฝ้าไว้ สร้อยไข่มุกเส้นยาวถูกวางไว้บนสุด บนกิ่งไม้เหนือหัวขึ้นไป ลิงหางด่าง นั่งมองกล่องนั้นอยู่เงียบ ๆ

แดดอุ่นและลมเย็น ไม่นาน คนเฝ้ากล่อง ก็สัปหงกลงไปตรงนั้นเอง ลิงหางด่าง รอจนแน่ใจแล้วจึงลงมาเร็วเหมือนลมพัด คว้าสร้อยขึ้นไปบนต้นไม้ สอดเข้าไปในโพรงกิ่งให้มิด แล้วกลับมานั่งเกาบ้าง หาวบ้าง ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

พอตื่นขึ้นมา คนเฝ้ากล่อง มองลงไปในกล่องแล้วตัวเย็นวาบ สร้อยหายไปทั้งเส้น คนทั้งบ้านออกตามหากันจนทั่ว มีคนพูดขึ้นมาว่า “ก็คนที่นั่งเฝ้าอยู่นั่นแหละ” คนเฝ้ากล่อง ได้ยินแล้วน้ำตาไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ หัวหน้ายาม เดินมาถึงพอดี แล้วบอกสั้น ๆ ว่า “ยังไม่ต้องโทษใคร”

หัวหน้ายาม เดินรอบสวนหนึ่งรอบแล้วคิดอยู่กับตัวเองว่า ประตูปิดอยู่ทั้งวัน กำแพงก็สูง ไม่มีใครเข้ามาได้เลยสักคน แต่บนต้นไม้มีลิงอยู่หลายตัว คืนนั้น หัวหน้ายาม จึงเอาสร้อยลูกปัดแก้วสีสวยไปแขวนไว้ตามพุ่มไม้เตี้ยทั่วสวน แล้วก็ไปนั่งรออยู่หลังกำแพงเงียบ ๆ

เช้าขึ้นมา ลิงอีกสองตัว เห็นเข้าก็รีบลงมาคว้าคนละเส้น สวมแล้ววิ่งอวดกันเสียงดังทั้งสวน ลิงหางด่าง นั่งอยู่บนกิ่งข้างโพรงนั้น ทนดูอยู่นานจนทนไม่ไหว จึงล้วงสร้อยไข่มุกออกมาสวมแล้วลงมาพูดว่า “ของพวกนั้นแก้วทั้งนั้น ดูของจริงนี่สิ” หัวหน้ายาม เดินออกมาจากหลังกำแพงพอดี วันนั้นไม่มีใครถูกลงโทษสักคน และ คนเฝ้ากล่อง ก็ได้ยินคำขอโทษจากทุกคนที่เคยพูดถึง