พ่อลูกกับลา

เช้าวันตลาดนัด พ่อ กับ ตั้ม จูง เจ้าลา เดินออกจากบ้านไปตามถนนสายยาว เดินไปได้ครึ่งทาง สองสาวเก็บดอกไม้ ที่เก็บดอกไม้อยู่ริมทางก็หัวเราะขึ้นมาแล้วพูดว่า “มีตัวให้ขี่อยู่ทั้งตัว เดินกันทำไมให้เมื่อย” พ่อ ฟังแล้วก็คิดว่าจริงนะ จึงอุ้ม ตั้ม ขึ้นนั่งบนหลัง

เดินต่อไปอีกหน่อยก็เจอ เพื่อนบ้านสองคน ยืนคุยกันอยู่ใต้ร่มไม้ พอเห็นก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ตัวเล็กนั่งสบาย ปล่อยให้คนแก่เดินตากแดดหรือนี่” พ่อ ได้ยินแล้วก็คิดว่าจริงอีกนะ ตั้ม จึงลงมาเดิน แล้ว พ่อ ขึ้นไปนั่งแทน

พอเลี้ยวออกจากร่มไม้ แม่ลูกคู่หนึ่ง ก็เดินสวนมาพอดี แล้วพูดกันเบา ๆ ว่า “ตัวโตนั่งสบาย ปล่อยตัวเล็กเดินเหงื่อไหลอย่างนั้น” พ่อ หน้าแดงขึ้นมาทันที จึงยื่นมือดึง ตั้ม ขึ้นไปนั่งข้างหน้า แล้วทั้งสองก็นั่งไปด้วยกันทั้งคู่

ใกล้ถึงตลาดแล้ว คนเดินทางสองคน ที่เดินมาจากอีกทางหยุดมองแล้วพูดว่า “นั่งกันทั้งสองคน พอถึงตลาดตัวนี้ก็หมดแรงพอดี หามไปเองไม่ดีกว่าหรือ” พ่อ ได้ยินก็รีบลงจากหลังทันที ทั้งสองช่วยกันหาไม้มาอันหนึ่ง มัดขาทั้งสี่ของ เจ้าลา ไว้กับไม้ แล้วยกขึ้นบ่าคนละข้าง

ทั้งถนนหันมามองพร้อมกัน แล้วก็หัวเราะกันทั้งสาย เจ้าลา ไม่ชอบเลยสักนิด พอถึงสะพานไม้กลางเมือง ก็ดิ้นแรงจนเชือกหลุดออกทีละเส้น แล้วตกลงไปในน้ำตื้น ๆ ใต้สะพานเสียงดังตูม

เจ้าลา ลุกขึ้นสะบัดตัว น้ำกระเด็นไปทั่ว แล้วเดินขึ้นตลิ่งกลับบ้านเองเฉย ๆ พ่อ มองตามแล้วหัวเราะจนต้องนั่งลง ตั้ม นั่งลงข้าง ๆ แล้วถามว่า “พรุ่งนี้เราจะเดินกันแบบไหน” พ่อ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “แบบที่เราสองคนคิดเองแล้วกัน” วันต่อมาทั้งสองเดินไปตลาดแบบเดิมตั้งแต่ต้น และไม่หยุดฟังใครอีกเลย