หนูกับกระดิ่ง

ใต้พื้นบ้านหลังหนึ่งมีห้องเล็ก ๆ ที่ หนูตัวอื่น อยู่กันมานาน ทุกวันนี้ออกไปหาอาหารทีไรก็ต้องคอยระวังตัว เพราะ แมว เดินเบามากจนไม่มีใครรู้ตัวเลยสักครั้ง คืนนั้น หนูเฒ่า จึงเคาะไม้เรียกประชุมกันทั้งห้อง

หนูหนุ่ม ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ผมคิดออกแล้ว! เราเอากระดิ่งไปผูกคอไว้สิ พอขยับทีไรก็จะดังกริ๊งทุกครั้ง เราจะได้ยินตั้งแต่ไกลเลย” ห้องทั้งห้องเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วก็ปรบมือกันดังลั่น

ทุกตัวเห็นด้วยหมด บางตัวไปหาเชือกมาแล้ว บางตัวขัดกระดิ่งจนเงาวับ มีตัวหนึ่งวาดแผนที่ทางเดินไว้บนพื้นด้วยซ้ำ ทุกอย่างพร้อมหมดแล้วจริง ๆ เหลือแค่ขั้นตอนเดียวเท่านั้น

หนูเฒ่า ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วถามด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “แผนดีมากเลย แล้วใครจะเป็นคนเอากระดิ่งไปผูกล่ะ” ทุกตัวหันไปมองกัน แล้วก็หันไปมองพื้น ห้องทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมข้างนอก

หนูหนุ่ม คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นใหม่ว่า “งั้นเปลี่ยนเป็นแผนที่เราทำเองได้ดีกว่า” คืนนั้นทุกตัวช่วยกันขุดทางเดินเล็ก ๆ ที่ตัวใหญ่เข้าไม่ได้ แล้วผลัดกันนั่งเฝ้าที่ปากทางคนละนิด กระดิ่งใบนั้นเลยได้แขวนไว้ที่ปากทางแทน