เหยี่ยวกับเพื่อนสี่ทิศ

บนเกาะเล็ก ๆ กลางบึงมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง และบนต้นนั้นมีรังของ พ่อเหยี่ยว กับ แม่เหยี่ยว อยู่ ข้างในรังมีลูกน้อยสองตัวที่ยังบินไม่ได้ คืนหนึ่ง แม่เหยี่ยว มองออกไปรอบบึงแล้วบอกว่า “เราอยู่ที่นี่มานาน แต่ยังไม่รู้จักใครเลยสักตัว ถ้าวันไหนมีเรื่องขึ้นมา จะไม่มีใครมาช่วยเราเลยนะ”

เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อเหยี่ยว จึงบินไปทีละฝั่งเพื่อไปทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านรอบบึง ฝั่งตะวันออกเจอ นกกระเต็น ที่ดำน้ำเก่งที่สุดในบึง ฝั่งใต้เจอ เต่า ที่คุ้ยโคลนก้นบึงได้ทั้งวัน ส่วนฝั่งเหนือเจอ สิงโต ที่เสียงดังที่สุดในป่า พอตกเย็นทั้งสี่ก็นั่งคุยกันอยู่ที่ชายเกาะจนดาวขึ้น

คืนหนึ่งมี นายพราน สองคนพายเรือมาขึ้นเกาะแล้วปูเสื่อนอนใต้ต้นไม้ต้นนั้นพอดี ยุงเยอะจนนอนไม่หลับ ทั้งสองจึงก่อกองไฟเล็ก ๆ ขึ้นมาไล่ยุง ควันลอยขึ้นไปถึงรัง ลูกน้อยสองตัวสำลักควันจนร้องขึ้นมา นายพราน ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดกันว่า “ข้างบนนั้นมีลูกนกด้วย พรุ่งนี้เช้าปีนขึ้นไปเอาลงมาได้เลย”

แม่เหยี่ยว รีบบอกให้ พ่อเหยี่ยว บินไปตามเพื่อน นกกระเต็น มาถึงก่อนใคร แล้วดำลงไปในบึงจนตัวเปียกโชก ก่อนจะบินกลับมาสะบัดปีกให้น้ำกระเซ็นลงบนกองไฟจนดับ พอ นายพราน ก่อไฟขึ้นใหม่ นกกระเต็น ก็ดำลงไปอีกครั้ง ทำอยู่อย่างนั้นหลายรอบจนปีกเริ่มหนักไปหมด

พอ นกกระเต็น หมดแรง เต่า ก็คลานขึ้นมาจากบึงพร้อมโคลนเต็มกระดอง แล้วสะบัดโคลนทั้งหมดลงบนกองไฟจนดับสนิทอีกครั้ง นายพราน หันมาเห็นเข้าก็รีบเอาเถาวัลย์มาสานเป็นตาข่ายคลุมไว้ แต่ เต่า ค่อย ๆ ถอยลงน้ำแล้วดำหายไปในที่ลึก ทั้งสองคนที่ยังจับตาข่ายอยู่จึงถลาลงน้ำตามไปด้วย แล้วปีนขึ้นมาตัวเปียกทั้งตัว

สุดท้าย สิงโต ก็เดินลุยน้ำตื้นข้ามมาจากฝั่งเหนือ แล้วคำรามออกมาหนึ่งครั้งดังก้องไปทั้งบึง นายพราน ไม่รอดูอะไรอีกเลย รีบลงเรือพายจากไปในความมืด พอฟ้าสาง ทุกตัวก็มานั่งรวมกันอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น ลูกน้อยสองตัวปลอดภัยดีทั้งคู่ แม่เหยี่ยว มองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า “คืนนี้ไม่มีใครทำคนเดียวได้เลยสักคน”