ลูกแพะบนหลังคา

ข้างคอกมีเพิงเก็บฟางหลังคาเตี้ย ๆ อยู่หลังหนึ่ง เช้าวันนั้น ลูกแพะ ปีนขึ้นไปยืนบนหลังคาเพิงได้สำเร็จเป็นครั้งแรก พอยืนตรงนั้นแล้วมองลงมา ทุ่งทั้งทุ่งก็ดูเล็กลงไปหมด

สักพัก หมาป่า ก็เดินผ่านมาตามทางดินข้างล่าง เดินไปเรื่อย ๆ ตามทางของตัวเอง ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ

ลูกแพะ ยืนอยู่สูงกว่าตั้งเยอะ เลยตะโกนลงไปเสียงดังลั่นทุ่งว่า “เดินเร็ว ๆ เข้าสิ อย่ามาเดินช้า ๆ แถวนี้” พูดเสร็จก็กระทืบเท้าบนหลังคาดังปั้ง ๆ อีกสองสามที

หมาป่า หยุดเดิน เงยหน้าขึ้นมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “ที่ตะโกนได้ดังขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะตัว ลูกแพะ หรอกนะ เป็นเพราะหลังคาที่ยืนอยู่ต่างหาก” พูดจบก็เดินต่อไปตามทางเดิมโดยไม่หันกลับมาอีกเลย

ลูกแพะ ยืนอยู่บนหลังคาคนเดียวอยู่นาน แล้วก็ค่อย ๆ ไต่ลงมายืนบนพื้นดินตรงทางเดินนั้นเอง จากตรงนี้ทุ่งกลับมาใหญ่เหมือนเดิม ลูกแพะ ลองตะโกนแบบเมื่อกี้ดูอีกครั้ง แต่เสียงที่ออกมาเบากว่าเดิมมาก แล้ว ลูกแพะ ก็รู้ทันทีว่าเสียงเมื่อกี้มาจากตรงไหน