จิ้งจอกกับราชสีห์

ในป่าใหญ่มี จิ้งจอกน้อย อาศัยอยู่ตัวหนึ่ง จิ้งจอกน้อย รู้จักทุกต้นไม้ ทุกก้อนหิน และทุกทางเดินเล็ก ๆ ในป่านั้นดี เดินหลับตายังไม่หลงเลย แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ จิ้งจอกน้อย ไม่เคยเห็นมาก่อนสักครั้งเดียว

เช้าวันหนึ่ง จิ้งจอกน้อย เดินออกมาถึงลานโล่งกลางป่าแล้วก็หยุดกึก ตรงกลางลานมีใครบางคนนอนอยู่ ตัวใหญ่กว่าทุกอย่างที่ จิ้งจอกน้อย เคยเห็นมาทั้งชีวิต จิ้งจอกน้อย หันหลังวิ่งกลับเข้าพุ่มไม้ทันที แล้วหมอบอยู่หลังก้อนหินจนใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง

อีกสองสามวันต่อมา จิ้งจอกน้อย เดินผ่านลานโล่งนั้นอีกครั้ง ราชสีห์ ยังนอนอยู่ที่เดิม คราวนี้ใจของ จิ้งจอกน้อย ยังเต้นแรงอยู่เหมือนเดิม แต่ขาไม่ได้พาวิ่งหนีแล้ว จิ้งจอกน้อย ยืนมองอยู่ตรงชายป่า นับหนึ่งถึงสิบช้า ๆ ในใจ แล้วค่อยเดินกลับบ้าน

ผ่านไปอีกหลายวัน จิ้งจอกน้อย เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด ใกล้พอที่จะเห็นว่า ราชสีห์ กำลังหาวอยู่ ราชสีห์ ลืมตาขึ้นมองแล้วทักเบา ๆ ว่า “อรุณสวัสดิ์” เสียงที่ออกมานุ่มกว่าที่ จิ้งจอกน้อย เคยคิดเอาไว้มาก

จนถึงวันที่ จิ้งจอกน้อย เดินไปนั่งลงข้าง ๆ ได้เลยโดยไม่ต้องนับหนึ่งถึงสิบอีกแล้ว ทั้งสองนั่งคุยกันเรื่องลมกับเรื่องฝนไปจนบ่าย ระหว่างนั้น จิ้งจอกน้อย ก็นึกขึ้นได้ว่า ครั้งแรกที่เจอกันนั้น จิ้งจอกน้อย วิ่งหนีเร็วเสียจนไม่ทันได้มองด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นอย่างไร