จิ้งจอกกับแพะ

หน้าแล้งปีนั้นแห้งจนลำธารเหลือแต่ก้อนหิน จิ้งจอก เดินหาน้ำมาทั้งวันจนขาสั่น พอเห็นบ่อเก่าปากกว้างอยู่กลางทุ่งก็รีบวิ่งเข้าไปดู แล้วก้าวพลาดตกลงไปข้างล่างทั้งตัว

น้ำในบ่อตื้นแค่ท่วมข้อเท้า แต่ผนังบ่อสูงและลื่นจนปีนขึ้นไม่ได้เลย จิ้งจอก ลองกระโดดอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ พอดีกับที่ แพะ เดินหาน้ำมาถึงปากบ่อ แล้วชะโงกลงมาถามว่า “น้ำข้างล่างเป็นยังไงบ้าง”

จิ้งจอก คิดได้ทันทีแล้วตอบขึ้นไปว่า “หวานที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย รีบลงมาสิ” แพะ กำลังคอแห้งจนไม่ทันได้คิดอะไรอีก กระโดดลงไปทันทีโดยไม่ได้มองเลยสักนิดว่าขึ้นมาทางไหน

แพะ ก้มกินน้ำจนหายคอแห้ง แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมามองรอบ ๆ ตอนนั้นเองที่รู้ว่าผนังบ่อสูงแค่ไหน จิ้งจอก รีบบอกว่า “ยืนพิงผนังไว้นะ เดี๋ยวฉันเหยียบหลังขึ้นไปก่อน แล้วจะหาอะไรมาช่วยดึงขึ้นไป” พอปีนพ้นปากบ่อได้ จิ้งจอก ก็หันมาบอกสั้น ๆ ว่า “ขอโทษนะ ฉันช่วยไม่ไหวจริง ๆ” แล้วก็วิ่งหายไปในทุ่ง

ตกเย็น เจ้าของบ่อ เดินมาตักน้ำตามปกติ พอได้ยินเสียงร้องก็ชะโงกลงมาดู แล้วหย่อนเชือกกับไม้กระดานลงไปให้จนขึ้นมาได้ แพะ ยืนสะบัดขนอยู่ข้างบ่อแล้วพูดกับตัวเองว่า “คราวหน้า ก่อนจะกระโดดลงไปที่ไหน ฉันจะดูก่อนว่าจะขึ้นมาทางไหน”