ลาในชุดราชสีห์

ริมทุ่งมีราวไม้ที่ชาวบ้านตากชุดราชสีห์ของงานรื่นเริงเอาไว้ ชุดนั้นมีหัวใหญ่ ๆ กับขนสีทองฟูทั้งตัว เช้าวันหนึ่ง ลาน้อย เดินผ่านมาเห็นเข้าแล้วหยุดมองอยู่นาน

ลาน้อย มุดเข้าไปในชุดนั้นจนมิดทั้งตัว เหลือแต่ปลายหูกับปลายหางที่โผล่ออกมานิดหนึ่ง แล้วเดินออกไปกลางทุ่งอย่างช้า ๆ สัตว์ตัวเล็ก ที่กำลังหาอาหารอยู่ตรงนั้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้า ก็วิ่งกระเจิงไปคนละทาง

ลาน้อย สนุกมาก เดินไปทางไหนก็มีแต่ตัวหลบ ลาน้อย จึงเดินวนอยู่กลางทุ่งทั้งเช้า แอบมองตามพุ่มไม้ที่ สัตว์ตัวเล็ก ซ่อนตัวอยู่ แล้วก็เดินต่อไปอีกอย่างภูมิใจ

พอถึงตอนบ่าย ลาน้อย ดีใจจนกลั้นไม่อยู่ เลยอ้าปากร้องออกมาดัง ๆ ว่า “ออ-อี้-ออ!” จิ้งจอกเฒ่า ที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้ลืมตาขึ้นมาแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินมาพูดว่า “ถ้าไม่ได้ยินเสียงนั้น ฉันก็คงวิ่งหนีไปแล้วเหมือนกันนะ”

ลาน้อย ถอดชุดนั้นออกแล้วพาดกลับไว้บนราวไม้อย่างเดิม ตอนเย็น สัตว์ตัวเล็ก เดินกลับออกมาหาอาหารกันต่อ คราวนี้ไม่มีใครวิ่งหนีเลยสักตัว เพราะทุกตัวรู้จักเสียงนั้นดีอยู่แล้ว