ลากับล่อ

เช้าวันหนึ่ง พ่อค้าเร่ จูง เจ้าลา กับ เจ้าล่อ ออกเดินทางไปตลาดที่อยู่อีกฟากของเนินเขา ของที่ต้องขนมีหลายถุง พ่อค้าเร่ จึงวางไว้บนหลัง เจ้าลา เป็นกองสูง ส่วนบนหลัง เจ้าล่อ วางไว้แค่ไม่กี่ถุงเท่านั้น

ทางเริ่มชันขึ้นเรื่อย ๆ กองของบนหลัง เจ้าลา หนักขึ้นทุกก้าว จนในที่สุด เจ้าลา ก็หอบจนพูดแทบไม่เป็นประโยค แล้วหันไปบอก เจ้าล่อ ว่า “ช่วยรับไปสักถุงสองถุงได้ไหม แค่นิดเดียวก็พอ”

เจ้าล่อ หันมามองกองของบนหลังตัวเอง แล้วตอบว่า “ของฉันก็มีอยู่เหมือนกันนะ แล้วอีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว” เจ้าล่อ ไม่ได้พูดด้วยความใจร้ายเลยสักนิด แค่คิดไปไม่ถึงว่าถ้าไม่ช่วยตอนนี้ เดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น

พอขึ้นไปได้อีกไม่กี่ก้าว ขาของ เจ้าลา ก็สั่นจนต้องค่อย ๆ ทรุดลงนั่งพักอยู่ข้างทาง พ่อค้าเร่ รีบเดินย้อนกลับมาดูแล ลูบหัวให้ แล้วยกถุงทั้งหมดจากหลัง เจ้าลา ไปวางไว้บนหลัง เจ้าล่อ จนครบทุกใบ

คราวนี้ เจ้าล่อ ต้องแบกของทั้งหมดขึ้นเนินไปเอง ทุกก้าวหนักกว่าเดิมหลายเท่า เจ้าล่อ เดินไปคิดไป แล้วพูดกับ เจ้าลา ที่เดินตัวเปล่าอยู่ข้าง ๆ ว่า “ถ้าตอนนั้นฉันรับไปแค่สองถุง ป่านนี้เราคงสบายกันทั้งคู่แล้ว” เจ้าลา พยักหน้า แล้วทั้งสองก็เดินเคียงกันไปจนถึงตลาด