แพะกับหมาป่า

บนเนินเขาแห่งหนึ่งมีถ้ำที่ แพะเจ้าปัญญา อาศัยอยู่มานาน มันเป็นแพะที่ระมัดระวังตัวเก่งที่สุดในละแวกนั้น หมาป่าเจ้าเล่ห์ ที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ อยากจับมันมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง เพราะ แพะเจ้าปัญญา ไม่เคยเดินออกจากถ้ำโดยไม่มองซ้ายมองขวาก่อนทุกครั้ง

วันหนึ่ง หมาป่าเจ้าเล่ห์ คิดแผนใหม่ได้ มันไปนอนตัวลีบอยู่ริมทางเดินขึ้นเขา ทำเสียงร้องแผ่วเบาว่าขาเจ็บเดินไม่ไหว แพะเจ้าปัญญา ได้ยินเสียงจึงเดินออกมาดูด้วยความเป็นห่วง แต่ยังคงยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่เข้าไปใกล้ทันที

หมาป่าเจ้าเล่ห์ บอกว่า “ช่วยเดินนำฉันขึ้นไปที่ถ้ำทีสิ ฉันเดินเองไม่ไหวแล้ว” แพะเจ้าปัญญา คิดในใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “เธอเดินนำหน้าฉันไปก่อนดีกว่า” หมาป่าเจ้าเล่ห์ ที่จริงยังไม่เจ็บอะไรเลย พอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาก็รีบเงยหัวขึ้นดู แพะเจ้าปัญญา เห็นเข้าพอดี จึงรีบวิ่งกลับเข้าถ้ำไปอย่างปลอดภัย

ไม่กี่วันต่อมา หมาป่าเจ้าเล่ห์ กลับมาอีกครั้ง คราวนี้พูดเสียงร่าเริงว่า “ขาฉันหายดีแล้ว มาเลี้ยงฉลองกันที่บ้านฉันเถอะ” แพะเจ้าปัญญา รู้ทันทีว่าเป็นแผนหลอกอีกแล้ว จึงยิ้มแล้วตอบว่า “ดีเลย งั้นฉันจะพาเพื่อน ๆ ไปด้วย” แล้วก็คิดแผนของตัวเองขึ้นมาทันที

หมาป่าเจ้าเล่ห์ ถามว่า “เพื่อน ๆ ของเธอเป็นใครบ้าง” แพะเจ้าปัญญา ตอบว่า “มีสุนัขล่าเนื้อสองตัวชื่อเจ้าเทาใหญ่กับเจ้าน้ำตาล แล้วก็สุนัขตัวโตอีกตัวชื่อสี่ตา จะพามาด้วยทั้งหมดเลย” หมาป่าเจ้าเล่ห์ ได้ยินแค่นั้นก็รีบวิ่งหนีหายไปในป่าทันที ไม่กลับมากวนใจ แพะเจ้าปัญญา อีกเลย