มดกับจักจั่น
กลางฤดูร้อนที่แดดจ้า เจ้าจักจั่นเสียงใส เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่แล้วร้องเพลงเสียงใสไปทั้งวัน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสวน
ข้างล่างนั้น เจ้ามดน้อย เดินเรียงแถวกับเพื่อน ๆ แบกเมล็ดข้าวทีละเมล็ดกลับไปเก็บไว้ในรัง ไม่ว่าแดดจะร้อนแค่ไหนก็ไม่เคยหยุดพัก
เจ้าจักจั่นเสียงใส มองลงมาแล้วถามว่า “ทำไมต้องทำงานหนักขนาดนั้นด้วยล่ะ ในเมื่ออาหารก็มีอยู่เต็มสวนไปหมด”
เจ้ามดน้อย เงยหน้าขึ้นตอบเบา ๆ ว่า “เพราะฤดูหนาวกำลังจะมาถึง แล้ววันนั้นจะไม่มีอะไรให้เก็บอีกเลย” แล้วก็ก้มลงทำงานต่อ
เมื่อลมหนาวพัดมา ใบไม้ร่วงจนเหลือแต่กิ่งเปล่า สวนที่เคยเขียวขจีก็ว่างเปล่าไปหมด เจ้าจักจั่นเสียงใส บินหาอาหารอยู่ทั้งวันแต่ไม่พบอะไรเลย
เจ้าจักจั่นเสียงใส เดินมาถึงหน้ารังด้วยความเหนื่อยอ่อน แล้วเห็น เจ้ามดน้อย กำลังแบ่งเมล็ดข้าวที่เก็บไว้ตลอดฤดูร้อนให้เพื่อน ๆ กิน เจ้ามดน้อย จึงยื่นเมล็ดข้าวให้หนึ่งเมล็ดพร้อมรอยยิ้ม
ข้อคิด
เก็บวันนี้ทีละนิด วันข้างหน้าจะไม่ลำบาก
คุยกับลูกหลังอ่านจบ
ตอนหน้าหนาวมาถึง ถ้าหนูเป็น เจ้ามดน้อย หนูจะทำอย่างไรกับอาหารที่เก็บไว้
เจ้าจักจั่นเสียงใส ร้องเพลงทั้งฤดูร้อน หนูคิดว่า เจ้าจักจั่นเสียงใส รู้สึกอย่างไรตอนหน้าหนาวมาถึง
มีงานเล็ก ๆ อะไรที่หนูทำเก็บไว้ก่อนได้ เหมือนที่ เจ้ามดน้อย ทำทุกวัน
เคล็ดลับสำหรับพ่อแม่
ถ้าลูกบอกว่า เจ้าจักจั่นเสียงใส ผิด ลองถามต่อว่าถ้าเป็นหนูจะช่วยเพื่อนอย่างไร ตอนจบเรื่องนี้เน้นการแบ่งปันมากกว่าการตำหนิ
เชื่อมกับเรื่องจริงในบ้าน เช่น เก็บของเล่นทุกวันทีละนิด แล้วชวนลูกลองทำพร้อมกันในวันรุ่งขึ้น