สามเพื่อนริมศาลา

แสงเย็นเริ่มเอียงเข้ามาในศาลาไม้กลางหมู่บ้าน พื้นศาลาเต็มไปด้วยของเล่นที่เพิ่งเล่นกันจนเหนื่อย บล็อกไม้กระจายอยู่กลางพื้น ลูกบอลกลิ้งไปติดอยู่ที่โคนเสา หนังสือภาพเปิดคว่ำอยู่หลายเล่ม ริว โบว์ และ หนุ่ย นั่งพักเรียงกันอยู่ริมศาลา ยังไม่มีใครลุกขึ้นเลย

“คนที่เอาบล็อกออกมา ก็ควรเป็นคนเก็บสิ” โบว์ พูดขึ้นก่อน “แต่วันนี้ฉันเล่นน้อยที่สุดนะ เล่นแค่ลูกบอลลูกเดียว” หนุ่ย ตอบ แล้วทั้งสามก็นั่งเงียบไปพร้อมกัน ต่างคนต่างรอให้อีกคนลุกขึ้นก่อน แสงในศาลาก็เอียงต่ำลงไปอีก

อีกครู่ ริว ก็ลุกขึ้นเฉย ๆ เดินไปหยิบตะกร้าสานที่วางอยู่ข้างเสา แล้วนั่งลงเก็บบล็อกไม้ใส่ตะกร้าทีละก้อน ไม่ได้บ่นอะไรสักคำ ไม่ได้เรียกใคร และไม่ได้หันไปดูว่าอีกสองคนทำอะไรอยู่

เก็บไปได้สักพัก หนุ่ย ก็ลุกขึ้นเงียบ ๆ เหมือนกัน เดินไปเก็บลูกบอลที่ติดอยู่ตรงโคนเสา แล้ว โบว์ ก็ลุกไปเก็บหนังสือภาพมาวางซ้อนกันเป็นตั้ง ทั้งสามเก็บกันอยู่คนละมุมของศาลา โดยไม่มีใครสั่งใครเลยแม้คำเดียว

พื้นศาลาโล่งเสร็จก่อนแสงสุดท้ายจะหมด เร็วกว่าที่ทุกคนคิดไว้ตอนนั่งอยู่ริมศาลา ตะกร้าสานใบเดียวเต็มพอดี วางอยู่ตรงกลาง ริว ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ หยิบรองเท้าขึ้นมาใส่ แล้วเดินกลับบ้านพร้อมกับอีกสองคน