ช่อดอกไม้ของคนสวน

หลังรั้วไม้เตี้ยริมทางมีสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน มีทั้งสีแดง สีขาว สีเหลือง และสีม่วง บานอยู่เต็มทุกแปลง คนสวน รดน้ำและถอนหญ้าอยู่ในสวนนั้นทุกเช้า เช้าวันนั้น ตูน เอม และ ปิ่น ยืนมองอยู่ที่รั้ว ทั้งสามคนอยากได้ดอกไม้ไปช่อหนึ่ง แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าจะขออย่างไรดี

ตูน เดินเข้าไปก่อน เพราะคิดว่าถ้าพูดให้ถูกใจ คนสวน ก็คงได้ดอกไม้กลับมา “เส้นผมที่ตัดไปยังงอกใหม่ได้ทุกที จมูกของท่านก็คงงอกใหม่ได้เหมือนกัน ขอดอกไม้ให้ฉันช่อหนึ่งนะ” คนสวน วางบัวรดน้ำลงกับพื้น แล้วบอกว่า “เรื่องนั้นฉันรู้ดีกว่าใคร ว่ามันงอกใหม่ไม่ได้ ไปหาดอกไม้ที่อื่นเถอะ”

เอม คิดว่าคงเป็นเพราะ ตูน พูดไม่เพราะพอ จึงเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม “เมล็ดที่หยอดลงดินยังงอกขึ้นมาได้ทุกเมล็ด จมูกของท่านก็คงงอกขึ้นมาได้เหมือนกัน ขอดอกไม้ให้ฉันช่อหนึ่งนะ” คนสวน ถอนใจแล้วส่ายหน้า “คำเพราะ ๆ ที่ไม่จริง เช้านี้ฉันได้ยินมาสองครั้งแล้ว ไปเถอะ”

ปิ่น เดินเข้าไปเป็นคนสุดท้าย ยกมือไหว้แล้วบอกตามที่รู้จริง ๆ “จมูกที่ไม่มีแล้ว ไม่งอกขึ้นมาใหม่หรอก ใครจะพูดว่างอกก็ไม่งอก ฉันไม่อยากพูดสิ่งที่ไม่จริง ฉันขอดอกไม้ตรง ๆ เลย ขอไปช่อหนึ่งนะ” คนสวน เงยหน้าขึ้นมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วฟังจนจบโดยไม่ได้หันไปทางอื่นเลย

คนสวน หยิบกรรไกรออกมาตัดดอกไม้ทีละดอกจนได้ช่อใหญ่ ทั้งสีแดง สีขาว และสีม่วง แล้วยื่นให้ ปิ่น “เช้านี้มีคนเดียวที่ไม่ได้เอาเรื่องที่ไม่จริงมาให้ฉันฟัง” ปิ่น รับช่อดอกไม้มาด้วยสองมือ ขอบคุณ คนสวน แล้ววิ่งกลับไปที่รั้ว