หม้อดินกับหม้อทองเหลือง

ในครัวหลังเล็กริมแม่น้ำมี หม้อดิน กับ หม้อทองเหลือง วางอยู่บนชั้นเดียวกันมานาน ทุกเช้าทั้งสองใบจะได้ออกไปตากแดดหน้าบ้านด้วยกัน แล้วตอนเย็นก็กลับมาอยู่ที่เดิม ข้าง ๆ กันเหมือนเคย

คืนหนึ่งฝนตกหนักทั้งคืน พอถึงเช้าน้ำก็ไหลเข้ามาถึงพื้นครัว แล้วค่อย ๆ ยกทั้งสองใบขึ้นจากชั้นจนลอยออกไปที่แม่น้ำด้วยกัน ทั้งสองใบลอยไปตามน้ำอยู่ห่างกันไม่กี่ก้าว

หม้อทองเหลือง เห็นคลื่นเล็ก ๆ ซัดมาจากข้างหน้าจึงร้องบอกว่า “มาชิดฉันไว้สิ เดี๋ยวฉันกันคลื่นให้เอง” แล้วก็ค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้ทีละนิด

หม้อดิน รีบบอกตรง ๆ ว่า “ขอบคุณมากเลยนะ แต่ขอลอยห่าง ๆ ดีกว่า ถ้าเธอชนฉันเข้าแค่ครั้งเดียว ฉันก็ร้าวแล้ว” หม้อทองเหลือง ฟังแล้วก็พยักหน้าทันที แล้วถอยออกไปลอยขนานกันอยู่อีกฝั่งของสายน้ำ

ทั้งสองใบลอยขนานกันไปจนถึงโค้งแม่น้ำที่น้ำตื้น แล้วก็ค้างอยู่ตรงหาดทรายเล็ก ๆ ตรงนั้น สายวันนั้น เด็กริมน้ำ เดินมาเจอเข้าพอดี จึงเก็บทั้งสองใบใส่ตะกร้ากลับไปวางไว้บนชั้นเดิม หม้อดิน ยังไม่มีรอยร้าวเลยสักรอย