นักเดินทางกับหมา

ฟ้ายังไม่สว่างดีเลย เจ้าด่าง ก็ตื่นแล้ว เดินไปนั่งรออยู่ตรงประตูหน้าบ้าน ข้าง ๆ ตัวมีตะกร้าใบใหญ่กับเชือกจูงวางเรียบร้อยอยู่แล้ว

ข้างในบ้าน ลุงคำ ยังวุ่นอยู่ไม่หยุด หาหมวกไม่เจอ หารองเท้าอีกข้างก็ไม่เจอ เดินไปเดินมาอยู่อย่างนั้น น้องอิ่ม นั่งดูอยู่บนขั้นบันไดเงียบ ๆ

ลุงคำ หันไปเห็น เจ้าด่าง กำลังหาวอยู่พอดี จึงบอกว่า “มัวหาวอยู่ได้ รีบเตรียมตัวสิ เดี๋ยวไปตลาดสายกันพอดี”

เจ้าด่าง กระดิกหางแล้วตอบเบา ๆ ว่า “ผมนั่งรออยู่ตรงนี้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเลยครับ” น้องอิ่ม ก็ชี้ไปที่ตะกร้ากับเชือกจูงที่วางเรียบร้อยอยู่ข้างตัว เจ้าด่าง มาตั้งนานแล้ว

ลุงคำ มองรอบตัวเองอีกทีแล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ บอกว่า “จริงด้วย คนที่ยังไม่พร้อมคือลุงคำเองนี่นา” แล้วทั้งสามก็ออกเดินไปตลาดด้วยกันตอนฟ้าเพิ่งสาง