ชามทอง

บ้านของ ยาย กับ ปั้น เป็นบ้านไม้เก่าหลังเล็กที่ไม่มีอะไรเหลือแล้ว บนชั้นในครัวมีชามใบหนึ่งวางอยู่ปนกับหม้อไห เป็นชามที่ไม่มีใครหยิบมาใช้เลยตั้งแต่ตาไม่อยู่แล้ว ยาย เก็บไว้เฉย ๆ เพราะเคยเป็นชามข้าวของตา

เช้าวันหนึ่งมีเสียงร้องขายของมาจากถนนหน้าบ้าน พ่อค้าคนแรก หาบหม้อทองเหลืองมาเต็มสองข้าง ปั้น วิ่งไปดูแล้วรีบกลับมาบอกว่า “เอาชามใบนั้นไปแลกอะไรสักอย่างได้ไหม” ยาย จึงยกชามลงมาจากชั้น

พ่อค้าคนแรก รับชามไปพลิกดู แล้วเอาเข็มขูดที่ข้างชามเบา ๆ ใต้คราบดำมีสีทองโผล่ออกมา พ่อค้าคนแรก รู้ทันทีว่าเป็นชามทอง แต่กลับทำหน้าเบื่อแล้วพูดว่า “ของแบบนี้ไม่ได้สักสตางค์หรอก” จากนั้นก็โยนชามลงบนพื้นดินแล้วเดินจากไป

บ่ายวันเดียวกันมีเสียงร้องขายของมาอีกครั้ง คราวนี้เป็น พ่อค้าคนที่สอง ที่หาบถ้วยดีบุกมา ยาย ส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่เหลืออะไรจะแลกแล้ว แต่ ปั้น ยืนยันว่า “คนนี้หน้าตาไม่เหมือนคนเมื่อเช้า ลองถามดูอีกทีเถอะ” แล้ววิ่งไปเก็บชามขึ้นมาเอง

พ่อค้าคนที่สอง รับชามมาถือแป๊บเดียวก็รู้ว่าเป็นชามทอง แล้วบอกออกไปตรง ๆ ว่า “ของทั้งหาบของผมยังไม่พอค่าชามใบนี้เลย” จากนั้นก็วางถ้วยดีบุกทั้งหมดกับเงินที่มีไว้ตรงนั้น ขอเก็บไว้แค่แปดสตางค์เป็นค่าเรือข้ามฟาก แล้วยกชามขึ้นเหมือนของมีค่าจริง ๆ