คนตัดฟืนกับเทพสายน้ำ

คนตัดฟืน มีขวานอยู่เล่มเดียว ใช้ทำมาหากินมาตั้งแต่ยังสาว เช้าวันนั้นกำลังฟันต้นไม้อยู่ริมแม่น้ำ ขวานก็ลื่นหลุดจากมือ ปลิวข้ามตลิ่งแล้วตกลงไปในน้ำลึกหายวับไปเลย

คนตัดฟืน นั่งลงที่ตลิ่งแล้วมองน้ำอยู่นาน ไม่มีขวานก็ไม่มีฟืน ไม่มีฟืนก็ไม่มีข้าวกิน อยู่ ๆ ผิวน้ำก็กระเพื่อม แล้ว เทพสายน้ำ ก็โผล่ขึ้นมาพร้อมขวานเล่มหนึ่งที่ด้ามเป็นทองทั้งเล่ม “เล่มนี้ใช่ของเธอไหม”

“ไม่ใช่” คนตัดฟืน ตอบ เทพสายน้ำ จึงดำลงไปใหม่ คราวนี้ขึ้นมาพร้อมขวานด้ามเงินวาววับ “ก็ไม่ใช่เหมือนกัน” คนตัดฟืน ตอบอีก พอ เทพสายน้ำ ดำลงไปครั้งที่สาม สิ่งที่ขึ้นมาคือขวานด้ามไม้เก่า ๆ ที่บิ่นตรงคมนิดหนึ่ง “เล่มนี้แหละ” คนตัดฟืน ร้องขึ้นทันที

เทพสายน้ำ ยิ้มแล้วยกขวานทั้งสามเล่มให้ไปเลย เพราะคนที่ตอบว่าไม่ใช่ทั้งที่อยากได้ ย่อมรักษาของของคนอื่นไว้ได้ พอ เพื่อนบ้าน รู้เรื่องเข้า วันรุ่งขึ้นก็รีบแบกขวานของตัวเองไปที่แม่น้ำ แล้วแกล้งทำหลุดมือลงไปในน้ำ

เทพสายน้ำ ขึ้นมาพร้อมขวานด้ามทองเหมือนเดิม ยังไม่ทันถามอะไรเลย เพื่อนบ้าน ก็รีบคว้า “ของฉัน ๆ” เทพสายน้ำ มองอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ค่อย ๆ จมลงไปพร้อมขวานทองเล่มนั้น ไม่ได้พาขวานเล่มเดิมขึ้นมาให้ด้วย เพื่อนบ้าน จึงยืนอยู่ริมน้ำด้วยมือเปล่าทั้งสองข้าง