เด็กหญิงกับก้อนเงิน

พลอย ทำงานอยู่ที่โรงสีปลายหมู่บ้านมาครบหนึ่งปีเต็ม เช้าวันที่ครบปี เจ้าของโรงสีหยิบก้อนเงินออกมาก้อนหนึ่ง ใหญ่เท่าหัวของ พลอย พอดี แล้วบอกว่า “นี่ค่าจ้างทั้งปี เอากลับบ้านไปเถอะ” พลอย ห่อก้อนเงินด้วยผ้าผืนหนึ่ง พาดขึ้นบ่า แล้วออกเดินไปตามถนนที่ทอดยาวไปหาบ้านของ แม่

เดินไปได้ไม่นาน ก้อนเงินก็หนักจนไหล่ล้า พอดี คนขี่ม้า ควบม้าผ่านมา พลอย มองตามแล้วพูดออกมาดัง ๆ ว่า “นั่งไปสบายจริง ๆ” คนขี่ม้า ได้ยินจึงหยุดม้าแล้วบอกว่า “อยากได้ไหม เอาม้าไป แล้วส่งก้อนเงินมาให้ฉัน” พลอย ดีใจจนแทบไม่ทันคิด รีบส่งก้อนเงินให้ทันที

พลอย ขี่ม้าไปได้พักหนึ่งก็อยากให้เร็วขึ้นอีกนิด พอจุ๊ปากเบา ๆ ม้าก็พุ่งออกไปทันที พลอย ตกลงบนกอหญ้าข้างทางเสียงดังตุบ คนเลี้ยงวัว ที่จูงวัวผ่านมาคว้าบังเหียนไว้ได้พอดี พลอย ลุกขึ้นปัดฝุ่นแล้วบอกว่า “เดินช้า ๆ ข้าง ๆ วัวดีกว่า ได้นมกินทุกวันด้วย” คนเลี้ยงวัว จึงแลกวัวให้แล้วขี่ม้าจากไป

สายขึ้นเรื่อย ๆ แดดก็แรงขึ้นเรื่อย ๆ พลอย คอแห้งจนพูดไม่ออก จึงหยุดรีดนมวัวใส่หมวกที่ถืออยู่ แต่รีดเท่าไรก็ไม่มีสักหยดเดียว คนอุ้มห่าน ที่เดินอุ้มห่านตัวอ้วนผ่านมาบอกว่า “วัวตัวนี้แก่แล้ว ไม่มีนมหรอก” พลอย มองห่านในอ้อมแขนนั้น แล้วนึกถึงขนนุ่ม ๆ ที่จะเอาไปทำหมอนให้ แม่ จึงขอแลก

ตอนบ่าย พลอย เดินมาถึงร่มไม้ริมทางที่ ช่างลับมีด นั่งหมุนหินลับมีดอยู่ และร้องเพลงไปด้วยว่า “ใครมีหินแบบนี้ ล้วงกระเป๋าทีไรก็เจอเงินทุกที” พลอย ฟังแล้วตาโต จึงยกห่านให้ ช่างลับมีด แล้วรับหินก้อนกลม ๆ หนัก ๆ ขึ้นมาแบกต่อด้วยความภูมิใจ

หินก้อนนั้นหนักกว่าทุกอย่างที่แบกมาทั้งวัน พอถึงลำธาร พลอย วางหินไว้ริมตลิ่งแล้วก้มลงดื่มน้ำ เผลอดันไปนิดเดียว หินก็กลิ้งตูมลงไปจมหายไปในน้ำ พลอย ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมาดัง ๆ ว่า “เบาที่สุดตั้งแต่เช้าเลย” เย็นนั้น พลอย เดินเข้าประตูบ้านด้วยมือเปล่าทั้งสองข้าง และ แม่ ก็ออกมากอดไว้ก่อนที่ พลอย จะทันเล่าอะไรสักคำ