มาลัยครึ่งเส้น

เช้านั้นที่ศาลาวัดมีงานบุญ ลุงพูน นั่งร้อยมาลัยอยู่ริมศาลา ร้อยให้ดูช้า ๆ ทีละดอกว่าดอกขาวสามดอกต้องคั่นด้วยดอกสีเข้มหนึ่งดอก พอครบช่วงแรก ลุงพูน ก็ส่งเส้นให้แล้วบอกว่าต้องไปช่วยงานอีกฝั่งก่อน ติดอะไรให้เรียกได้เลย

จูน ร้อยต่อไปเรื่อย ๆ ดอกขาวหนึ่ง ดอกขาวสอง แล้วพอถึงดอกที่ต้องคั่น ก็นึกไม่ออกว่าคั่นทุกสามดอกหรือทุกสองดอก มองไปทางอีกฝั่งก็เห็นคนยืนกันเต็มไปหมด จูน จึงเดาเอาว่าทุกสองดอก แล้วร้อยต่อไปจนเพลิน

ร้อยไปได้ครึ่งเส้น จูน ยกขึ้นดูแล้วเห็นว่าช่วงที่ร้อยเองไม่เหมือนช่วงแรกที่ ลุงพูน ทำให้ดูเลย ถ้าจะไปถามตอนนี้ก็ร้อยมาเยอะแล้ว จูน จึงนั่งอยู่อย่างนั้น มือยังจับเส้นไว้ ตายังอยู่ที่ดอกที่ลายเปลี่ยน

แต่แล้ว จูน ก็ลุกขึ้น ถือมาลัยครึ่งเส้นเดินไปหา ลุงพูน แล้วชี้ให้ดูตรงดอกที่ลายเริ่มไม่เหมือน “ยังไม่ผูกปลายก็โชคดีแล้ว” ลุงพูน บอก “ถ้าผูกแล้วต้องรื้อทั้งเส้น” แล้วก็ช่วยรื้อออกให้แค่หกดอก

จูน ร้อยใหม่จากดอกที่รื้อออก คั่นทุกสามดอกเหมือนช่วงแรก ร้อยไปจนสุดเส้นแล้วผูกปลายเข้าด้วยกัน ลายทั้งเส้นเหมือนกันหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ลุงพูน มองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เส้นนี้ใช้ได้เลย”