เด็กชายกับร่องโคลน

บ่ายวันหนึ่งฝนเพิ่งหยุดตก ก้อง เดินกลับบ้านตามทางเลียบทุ่งอย่างที่เดินอยู่ทุกวัน ทางยังเปียกและนิ่ม ข้าง ๆ ทางมีร่องยาวที่มีโคลนกองอยู่ก้นร่อง

พอเดินมาถึงโค้ง ก้อง ก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากข้างหน้า น้องฝ้าย ก้าวพลาดลงไปในร่องข้างทาง ขาทั้งสองจมโคลนลงไปถึงเข่า ดึงขึ้นเองเท่าไรก็ไม่ขึ้นสักที

ลุง เดินมาถึงก่อน ยืนอยู่ตรงขอบร่อง เอามือกอดอกแล้วพูดว่า “บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเดินชิดขอบ ทีนี้เห็นหรือยังล่ะ” พูดไปเรื่อย ๆ อยู่อย่างนั้น แต่ยังไม่ได้ยื่นมือลงไปเลยสักที

ก้อง วางถุงที่ถือมาลงกับพื้นทันทีโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ แล้วคุกเข่าลงตรงขอบร่อง ยื่นมือทั้งสองลงไปจับแขน น้องฝ้าย เอาไว้ให้แน่น แล้วค่อย ๆ ออกแรงดึงขึ้นมาทีละนิด

ลุง เห็นดังนั้นก็เงียบไป แล้วรีบคุกเข่าลงมาช่วยดึงอีกแรงหนึ่ง พอขึ้นมาพ้นร่องได้ ทั้งสามคนก็นั่งหอบอยู่ริมทาง ตัวเปื้อนโคลนกันหมดทุกคน แล้ว ลุง ก็หัวเราะขึ้นมาแล้วบอกว่า “เรื่องที่ฉันจะสอนเมื่อกี้ เก็บไว้พูดตอนกินข้าวเย็นก็ได้”