คนดูดาว

พอฟ้ามืดลงทุกคืน โด่ง จะเดินออกไปที่ทุ่งหลังบ้าน แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าแล้วนับดาวไปทีละดวง คืนก่อนนับได้ถึงแปดสิบสอง คืนนี้ตั้งใจไว้แล้วว่าจะนับให้ถึงร้อย

โด่ง เดินไปนับไปโดยไม่ได้ก้มมองทางเลย เท้าเตะตะกร้าใบหนึ่งล้มคว่ำ แล้วก็เกือบชนโอ่งน้ำที่ตั้งอยู่ข้างรั้ว ลุง ที่กำลังรดต้นไม้อยู่ข้างบ้านเห็นเข้าก็ร้องบอกว่า “ดูทางด้วยนะ” โด่ง ตอบกลับไปว่า “อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวจะถึงร้อยแล้ว”

คืนนั้น โด่ง นับไปถึงดวงที่เก้าสิบเก้า แล้วก้าวต่อไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง ก้าวนั้นเองที่ไม่มีพื้นให้เหยียบ เพราะตรงนั้นคือปากบ่อเก่าที่แห้งสนิทมานานแล้ว โด่ง ตกลงไปนั่งอยู่บนทรายนุ่ม ๆ ก้นบ่อ ไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย แต่มองขึ้นไปเห็นแค่ฟ้ากลม ๆ วงเล็กนิดเดียว

โด่ง ร้องเรียกอยู่ไม่นาน ลุง ก็ถือตะเกียงเดินมาถึงปากบ่อ แล้วหย่อนบันไดไม้ไผ่ลงไปให้ ลุง ไม่ได้ดุสักคำ พอขึ้นมาถึงข้างบนก็ถามแค่ว่า “นับไปได้ถึงดวงที่เท่าไรแล้ว” โด่ง ตอบเบา ๆ ว่า “เก้าสิบเก้า”

คืนต่อมา โด่ง เดินออกไปที่ทุ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้ปูเสื่อลงกับพื้นก่อน นอนลงให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ลุง วางตะเกียงไว้ข้าง ๆ แล้วนั่งดูไปด้วยกัน คืนนั้น โด่ง นับได้เกินร้อยเป็นครั้งแรก