หมีกับเพื่อนสองคน

ตอนเย็น ลุงหมวกฟาง กับ ลุงย่ามแดง เดินกลับบ้านไปตามทางในป่าด้วยกันเหมือนทุกครั้ง คุยกันไปหัวเราะกันไปตลอดทาง ลุงหมวกฟาง พูดขึ้นมาว่า “เดินทางด้วยกันมาตั้งนาน ยังไงก็ไม่ทิ้งกันหรอกนะ” ลุงย่ามแดง พยักหน้าแล้วตอบว่า “แน่นอนอยู่แล้ว”

พอเลี้ยวโค้งถัดไป ก็มี หมีสีน้ำตาล ตัวใหญ่เดินออกมายืนอยู่กลางทางพอดี ลุงหมวกฟาง ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ปีนขึ้นต้นไม้ข้างทางไปนั่งอยู่บนกิ่งสูงเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ยังไม่ทันหันไปมองข้าง ๆ ตัวเองด้วยซ้ำ

ลุงย่ามแดง ปีนต้นไม้ไม่เป็นมาตั้งแต่เด็ก จะวิ่งก็วิ่งไม่ทันแน่ จึงค่อย ๆ นอนลงกับกองใบไม้ตรงนั้น หลับตาลง แล้วกลั้นหายใจไว้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้ นิ่งจนใบไม้ใต้ตัวไม่ขยับสักใบ

หมีสีน้ำตาล เดินมาช้า ๆ ก้มลงดมที่ไหล่ ดมที่ผม แล้วก็ดมค้างอยู่ตรงใบหูอยู่นานจนนับได้สิบ ลุงย่ามแดง ยังไม่หายใจ จากนั้น หมีสีน้ำตาล ก็เงยหัวขึ้น เดินอ้อมไปแล้วหายเข้าไปในดงไม้ ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

ลุงหมวกฟาง ปีนลงมาแล้วรีบถามว่า “เมื่อกี้มันกระซิบอะไรที่หูนะ” ลุงย่ามแดง ลุกขึ้นนั่ง ปัดใบไม้ออกจากไหล่ช้า ๆ แล้วตอบเบา ๆ ว่า “มันบอกว่า ให้ดูดี ๆ ว่าใครยังอยู่ตรงนี้ ตอนที่เราลุกขึ้นเองไม่ได้” ลุงหมวกฟาง เงียบไปพักใหญ่ แล้วนั่งลงข้าง ๆ พูดว่า “คราวหน้าฉันจะไม่ขึ้นไปคนเดียวแล้ว” จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินกลับบ้านไปด้วยกัน