ราชสีห์กับหนู

ในป่าอันเงียบสงบ ราชสีห์ นอนพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หนูน้อย เดินผ่านมาพอดีและเผลอวิ่งเล่นใกล้ ๆ จนทำให้ ราชสีห์ ตื่นขึ้น

ราชสีห์ ลืมตาขึ้นแล้วมอง หนูน้อย ด้วยความสงสัย หนูน้อย รีบบอกว่า “ขอโทษนะ อย่าโกรธเลย” ราชสีห์ เห็นว่าตัวเล็กนิดเดียว จึงยิ้มและปล่อยให้ไป

หลายวันต่อมา ราชสีห์ เดินเล่นอยู่ในป่า แต่กลับติดอยู่ในตาข่ายที่นายพรานวางไว้ ราชสีห์ พยายามขยับเท่าไรก็ไม่หลุด จึงร้องเรียกให้ใครสักคนมาช่วย

หนูน้อย ได้ยินเสียงร้อง จึงรีบตามเสียงมา เมื่อเห็น ราชสีห์ กำลังลำบาก หนูน้อย ไม่ได้กลัว แต่คิดว่า “ต้องช่วยให้ได้” แล้วเริ่มแทะเชือกทีละเส้น

แทะไปทีละนิด เชือกก็ขาดออกทีละเส้น จนในที่สุดตาข่ายก็คลายตัว ราชสีห์ ค่อย ๆ ลุกขึ้นและยืดตัวได้อย่างสบาย หนูน้อย ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

ราชสีห์ ก้มลงมอง หนูน้อย แล้วพูดว่า “วันนั้นฉันยกโทษให้ วันนี้ หนูน้อย ก็ช่วยฉันไว้จริง ๆ” ทั้งคู่เดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางแสงเย็นอุ่น ๆ